If this is called affectionate...

ฉันนั่งบนเบาะข้างคนขับ

เอื้อมมือไปแตะขาคนข้างๆ เบาๆ เช่นปกติ

มันเป็นการกระทำเชิงสัญลักษณ์ ที่สมองฉันสั่งการโดยอัตโนมัติ

มีความหมายว่า "ฉันอยู่ตรงนี้ ข้างๆคุณนะคะ"

 

 

คนขับละมือจากพวงมาลัย

จับมือฉันให้กลับมาวางที่ตักฉันเอง

แล้วกุมมือฉันไปตลอดทาง

 

ฉันยิ้ม

แล้วโน้มตัวไปหอมเบาๆ ที่หัวไหล่เขา

 

 

 

ฉันเป็นคนแสดงความรู้สึกไม่เก่ง

บ่อยครั้งไป ที่ทำหน้าไม่ถูก ทำตัวไม่ถูกในบางสถานการณ์

 

ตรงกันข้าม...

ในบางความรู้สึกที่ฉันมี

ฉันกลับซ่อนมันได้อย่างมิดชิด

 

 

 

ฉันค่อนข้างประหลาดใจ...

ที่พบว่าตัวเองชอบที่จะแสดงความรู้สึก แสดงความรัก เวลาที่อยู่กับคนที่ฉันรัก หรืออยากอยู่ใกล้

 

 

ฉันจำไม่ได้...

ว่ากอดเขาไปกี่ครั้ง

จับจูงมือเขาไปกี่หน

 

แต่จำได้ว่า...

ฉันรักความรู้สึกนั้นมากแค่ไหน

 

 

 

ฉันชอบตาคู่นั้น

มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก เวลาที่เห็นเงาตัวเองในนั้น

 

ฉันชอบมือคู่นั้น

เขาไม่รู้หรอก ว่าสัมผัสนั่น มันแผ่ซ่านไปถึงข้างใน

 

ฉันรักอ้อมกอดนั่น

มันอุ่นเหมือนฉันได้กลับบ้าน

 

 

 

"ผมเหมือนจะเป็นคนไทยมากกว่าคุณอีกนะ" เขาว่าอย่างนั้น

ฉันหัวเราะ

 

ไม่ใช่คนไทย หรือตะวันตกหรอก

ฉันมีขีดจำกัดให้ตัวเองเหมือนกัน

แต่ฉันแค่ไม่เขินอายเท่าไหร่ ที่จะแสดงความรู้สึกของฉันเท่านั้นเอง

 

ยิ่งเป็นเขา... ที่ฉันอยากอยู่ใกล้ด้วยแล้ว

ไม่ยากเลย... ที่จะทำให้ฉันอยากวิ่งเข้าไปจูงมือ หรือหอมที่ไหล่เบาๆ

 

 

 

"มีที่ไหนที่คุณอยากไปไหม"

ฉันส่ายหน้า

 

สำหรับบางคน

การใช้เวลาด้วยกัน อาจหมายถึงการได้เที่ยวด้วยกัน ดูหนังด้วยกัน ทานข้าวนอกบ้านด้วยกัน ทำกิจกรรมอะไรๆ ด้วยกัน

 

สำหรับฉัน...

แค่จับมือ เดินเล่นด้วยกัน

หรือแค่อยู่ด้วยกัน โดยไม่ต้องทำอะไรเป็นพิเศษ

เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว

 

 

 

 

 

^ KHWAN ^
18 มี.ค. 2010 เวลา 08:38 น.

 

 

You know...

I'd walk a thousand miles

if I could just see you tonight.

ชื่อ

อีเมลล์

เว็บไซต์

ข้อความทดสอบ

โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่